بسيج دانشجويي دانشگاه پيام نور سبزوار

اسناد لانه جاسوسی آمریکا(۱)

انقلاب و پیامدهایش تمام قدرت فیزیکی ما رااز بین برد.کارمندان ما را متفرق کرد و تشکیلات قدیمی ما را و برنامه هایمان را خنثی و منسوخ نمود. من حداقل دوسناریو و برنامه را که می توانند منجر به هرج و مرج وسقوط تدریجی بینجامد را در نظر دارم.

(ادامه…)

بررسی دخالت های لانه جاسوسی آمریکا در ایران

سیا از آغاز حضورش در ایران عصر‌ پهلوی ارتباط مستقیمی با سفارت امریکا در تهران پیدا کرد و در واقع بخشی از سفارت امریکا در تهران در اختیار سیا قرار داشت. در بسیاری از امور میان اعضای رسمی سفارت و عوامل سیا هماهنگی لازم برقرار بود. با این حال سیا در فعالیتهایش از استقلال عمل کافی برخوردار بود و چه بسا فعالیتهای پرشماری از آن، از دید و اطلاع اولیای سفارت مخفی می‌ماند. به عبارت دیگر سیا در گزارش اقدامات و فعالیتهایش در امور مختلف به اولیای رسمی سفارت امریکا در تهران الزام و اجباری نداشت. با این حال این به مفهوم تقابل و یا تضاد سفارت و سیا نبود بلکه طرفین در امور بسیاری در هماهنگی با یکدیگر عمل می‌کردند و گزارشات و اقدامات و فعالیتهای آنان در عملکرد و خط مشی طرفین تأثیری انکار‌ناپذیر و به سزا داشت.

(ادامه…)

انقلاب دوم به روایت گروگان ها

 *گروگان«بیل بلک» (مامور مخابرات):

تبادل پیامهای گوناگون توسط بی‌سیم از همه طرف جریان داشت، و من هم در موقعیتی بودم که می توانستم اکثر آنها را بشنوم.در آن موقع بی‌سیم با «بروس لینگن» و «ویکتور تام ست» نیز که به وزارت خارجه ایران رفته بودند، ارتباط داشت، و از همان ابتدای کار، افسر امنیتی سفارتخانه طی تماسهایی با آنان وضعیت موجود در سفارتخانه را به اطلاعشان رسانده بود.
به نظر من لینگن و تام ست خیلی شانس داشتند که قبل از وقوع حادثه، سفارتخانه را به عزم وزارت خارجه ترک کرده بودند. و آنطور که من از گوش دادن به پیامهای بی‌سیم فهمیدم، درست در همان لحظات آغاز حمله ایرانیها به سفارتخانه، لینگن و تام ست هم کارشان را در وزارت خارجه خاتمه داده عازم بازگشت به سفارتخانه بودند، که افسر امنیتی بلافاصله طی تماسی با آنها تذکر داد که بهتر است دوباره به وزارت خارجه بازگردند و همانجا بمانند.

(ادامه…)

دانشجویان خوابش را هم نمی‌دیدند که اشغال سفارت بیش از سه روز طول بکشد

 «‌ممکن است بردگی در قرن گذشته منسوخ شده باشد، ولی در واقع تنها چهره جدیدی به خود گرفته است.مردم،‌جوامع یا ملت‌هایی که از ابرقدرت‌ها می‌ترسند،‌ خود و منابع‌شان را در اختیار آنها قرار می‌دهند، و به گونه دلخواه این ابرقدرتها زندگی می‌کنند و می‌اندیشیند، فرقی با برده‌های آنها ندارند. به طور مسلم برای هیچ یک از افرادی که در اتاق بودند درک این مفهوم دشوار نبود. هرکس وقایع رفته بر ایران را تجربه کرده بود که ما نیز جزو آنها بودیم برای فهم آنچه محسن می‌گفت مشکلی نداشت.
«بیش از پنجاه سال تحت سیطره آمریکا بوده‌ایم. اکنون فرصتی دست داده تا برای تغییر این وضع کاری بکنیم». این را گفت و مکث کرد. سکوت مطلق بر اتاق سایه افکنده بود.

(ادامه…)

انقلاب دوم به روایت گروگان ها(۳)

 **روز ۴ نوامبر ۱۹۷۹ (۱۳ آبان ۱۳۵۸)

* اشغال!

سفارت آمریکا در تهران به دلایل متعدد، از جمله وسعت زیادش، عملا نمی‌توانست در مقابل حمله از خارج چندان قابل دفاع باشد.
زمین ‌سفارتخانه با مساحتی حدود ۲۷ جریب در نزدیک منطقه تجارتی مرکز شهر قرار داشت و از هر طف محوطه آن را دیواری به ارتفاع ۸ فوت فرا گرفته بود که محدود به گذرگاه‌های عمومی می‌شد. درون محوطه سفارتخانه: ساختمان اصلی دبیرخانه، کنسولگری، یک انبار بزرگ، اقامتگاه‌های سفیر و معاون وی، چهار منزل برای اعضای سفارتخانه و باغ و زمین چمن نسبتا وسیعی وجود داشت. در آن سوی دیوار شمالی سفارت نیز یک مجموعه مسکونی آپارتمانی به نام «ساختمان‌ بیژن» برای اقامت گروهی از اعضای سفارتخانه اختصاص یافته بود، و جلوی ساختمان دبیرخانه دروازه اصلی سفارتخانه به خیابان تخت جمشید (یکی از خیابان‌های شرقی غربی اصلی تهران) باز می‌شد.

(ادامه…)

 این متن به عملیات سازمان جاسوسی آمریکا در سال ۱۹۸۰ برای نفوذ به ایران و خارج ساختن شش تن از کارمندان سفارت خود(که توانسته بودند در گیرودار تسخیر لانه جاسوسی به‌دست دانشجویان پیرو خط امام از مهلکه بگریزند) می‌پردازد. آنچه می‌‌خوانید تلخیص خاطرات آنتونیو جِی مندز ـ طراح و مجری عملیات نفوذی در ایران ـ است که از هالیوود به‌عنوان پوشش جاسوسی استفاده کردند.

(ادامه…)

خاطرات دبیرکل وقت سازمان ملل متحد از اشغال لانه جاسوسی آمریکا(۲)

 در پایان نوامبر که اختلافات بین‌المللی روز به روز شدیدتر و شکلی خطرناک یافت، بیش از پیش برایم مسلم شد که دخالت شخصی من لازم شده است. اصل ۹۹ منشور سازمان ملل به وضوح این حق را به دبیر کل می‌دهد، و در واقع او را مکلف می‌سازد، که مسائلی را که امنیت جهانی را به مخاطره می‌انداز، در شورای امنیت مطرح کند. بنابراین در ۲۵ نوامبر شخصا از رئیس شورای امنیت تقاضای تشکیل اجلاسیه کردم. بالاخره در ۴ دسامبر اجلاسیه تشکیل شد. بار دیگر شورای امنیت آزادی گروگانها و رعایت مصونیت دیپلماتها را خواستار شد. گذشته از آن از من خواسته شد که «تمامی اقدامات لازم را معمول دارم» و خدمات مفیدم را برای عملی شدن این قطعنامه ارایه دهم.

(ادامه…)

خاطرات دبیرکل وقت سازمان ملل متحد از اشغال لانه جاسوسی آمریکا(۱)

  ماموریتی که در شب سال نو ۱۹۷۹، همراه با گروه کوچکی از همکارانم، برای انجام آن از نیویورک حرکت کردیم، از همان آغاز موفقیت بسیار کمی را نوید می‌داد. کمی کمتر از دو ماه قبل، در ۴ نوامبر ۱۹۷۹ دانشجویان انقلابی در تهران سفارت آمریکا را اشغال کرده بودند، و مامورین سیاسی و سایر کارکنان آن را زندانی خود ساخته بودند. از آن تاریخ ۵۲ گروگان آمریکائی در ساختمان سفارت نگهداری می‌شدند. از زمان قیام «بوکسرها» (مشت‌زنان چین در اوایل این قرن) نظیر چنین تجاوز آشکاری به حقوق بین‌الملل در هیچ جا روی نداده بود. مصونیت مامورین سیاسی و حقوق برون مرزی ساختمان مقر نمایندگیهای سیاسی در سراسر جهان غیرقابل تجاوز تلقی می‌شود. اما، آیا هنوز در ایران معیارهای حقوق ملل و قراردادهای بین‌المللی پذیرفته شده بود؟ کشور گرفتار تب انقلاب اسلامی بود. شاه، محمدرضا پهلوی در ژانویه کشور را ترک کرده بود، و قدرت در اختیار رهبر مذهبی شیعیان، آیت‌الله خمینی و یاران نزدیکش بود.

(ادامه…)

وقتی محمد به طرف در اصلی سفارت آمریکا در خیابان طالقانی شتافت، شعارهای الله‌اکبر و مرگ بر آمریکا در فضا طنین انداخت. در یک چشم به هم زدن، صدها دانشجو جلوی در سفارت تجمع کردند. چند نفر قبلا از دیوارهای سفارت بالا رفته بودند و دیگران در جلوی در سعی می‌کردند از زنجیرهای محافظ عبور کنند.هیچ کس، چه در داخل و چه در خیابان، نمی‌دانست چه چیزی در شرف وقوع است. احتمالا همه از جمله آمریکایی‌ها، فکر می‌کردند این تنها یک تظاهرات معمولی دیگر است. در آن دوران تظاهرات چیزی عادی بود. تهران در اواخر سال ۱۳۵۸ هنوز در تب و تاب انقلاب اسلام بود، خیابان‌ها به شهروندانی تعلق داشت که قیام گسترده آنها شاه منفور را از قدرت خلع کرده بود.
ناگهان در آهنی باز شد و دانشجویان که با تمام توان خود شعار می‌دادند به داخل هجوم آورند. محمد به یاد می‌آورد که در آن لحظه با خود می‌اندیشید: بالاخره اراده ملت ستمدیده ما پای در روز روشن نهاد.

(ادامه…)

خاطرات آخرین سفیر در ایران:

 آخرین سفیر آمریکا در ایران«ویلیام سولیوان» نام داشت.حضور دو ساله او در تهران، آخرین ماموریت وی در وزارت خارجه آمریکا بود که با انقلاب اسلامی ایران همزمان شد.او حدود ۴ ماه پس از پیروزی انقلاب اسلامی و۷ ماه پیش از اشغال لانه جاسوسی آمریکا در تهران، به کشورش بازگشت.آن چه می خوانید بخشی از خاطرات او از ایام حضورش در تهران می باشد که به ماجرای نخستین حمله به سفارت آمریکا در تهران می پردازد:

(ادامه…)